Home > Biznes i Prawo > Biznes > Finansowanie Nowego Jedwabnego Szlaku

Finansowanie Nowego Jedwabnego Szlaku

W myśl chińskiego porzekadła “jeśli chcesz się rozwijać, buduj drogę”, Chiny wierzą, że modernizacja dróg, kolei oraz innych elementów infrastruktury w ramach Nowego Jedwabnego Szlaku ułatwi im rynkową ekspansję w regionie Eurazji. Najwyżsi rangą chińscy oficjele, tacy jak prezes Azjatyckiego Banku Inwestycji Infrastrukturalnych (AIIB) Jin Liqun, są przekonani, że inwestycje infrastrukturalne przyniosą o wiele więcej korzyści, takich jak szeroko pojęty rozwój gospodarczo-społeczny, który w sposób naturalny zwalcza ubóstwo[1].

Jednakże plan opiewający na 890 miliardów dolarów zawiera wiele założeń, które mogą stać się problematyczne. Największe obawy budzą: długi okres spłaty inwestycji, opóźnienia w realizacji projektów czy też niestabilność polityczna w wielu krajach spośród 64 zawartych w projekcie “One Belt One Road” (OBOR).

Częściowym rozwiązaniem dla rozwoju strategii ma być AIIB. Jednakże instytucja ta, zrzeszająca 57 krajów członkowskich, będzie zwiększać swoją aktywność stopniowo. W tym roku suma inwestycji będzie się wahać pomiędzy 1,5 a 2 mld dolarów, przy czym w przyszłym ma osiągnąć 3-5 mld dolarów i około 10 mld w 2018 r. Należy więc wnioskować, że Chiny będą finansować większość inwestycji dzięki dwustronnym pożyczkom udzielanym przez krajowe banki. Mechanizmy te, od lat wykorzystywane przez Państwo Środka, zapewniają o wiele większy wpływ podczas przeprowadzania inwestycji koordynowanych przez takie banki jak Export-Import Bank of China. Bank ten, zajmujący się promocją handlu zagranicznego i inwestycji, w tym roku udzielił kredytów na ponad 80 miliardów dolarów. Dla porównania, Azjatycki Bank Rozwoju –na 27,1 mld dolarów. W grę wchodzi również ExIm Bank, który sfinansował ponad 1000 projektów w 49 krajach objętych strategią[2].

Nie wszystkie projekty finansowane przez Chiny są kierowane logiką rynkową. Według Toma Millera, analityka Gavekal Dragonomics, opiewający na 46 mld dolarów projekt stworzenia ekonomicznego korytarza łączącego północno-zachodnie Chiny z portem Gwadar w Pakistanie jest częściowo motywowany potrzebą znalezienia alternatywnej drogi dla importu ropy z Bliskiego Wschodu. Celem jest zminimalizowanie narastającego ryzyka dostaw, które obecnie występuje w rejonie Morza Południowochińskiego[3]. Jak podaje Miller, chińscy politycy w prywatnych kręgach przyznają, iż przewidują duże straty na swoich inwestycjach. Pomijając tak drastyczne predykcje, chińscy kredytodawcy zaczynają włączać do działania w OBOR międzynarodowych prywatnych inwestorów i kredytodawców. Instytucje te, takie jak międzynarodowe fundusze emerytalne, firmy ubezpieczeniowe, czy państwowe fundusze majątkowe kuszone są obietnicą długofalowego zwrotu na poziomie od 6 do 8 % w przypadku inwestycji w projekty Nowego Jedwabnego Szlaku[4].

[1] James Kynge. (2016). How the Silk Road plans will be financed. Available: https://next.ft.com/content/e83ced94-0bd8-11e6-9456-444ab5211a2f. Last accessed 19th May 2016.

[2] James Kynge . (2016). One Belt, One Road set to turbocharge renminbi usage. Available: https://next.ft.com/content/6f105c2a-7f02-11e5-98fb-5a6d4728f74e. Last accessed 20th May 2016.

[3] Farhan Bokhari. (2015). Xi Jinping lands in Pakistan bearing $45bn in investment pledges. Available: https://next.ft.com/content/8c59e674-e746-11e4-8e3f-00144feab7de. Last accessed 20th May 2016.

[4] James Kynge. (2016). How the Silk Road plans will be financed. Available: https://next.ft.com/content/e83ced94-0bd8-11e6-9456-444ab5211a2f. Last accessed 19th May 2016.

Autor zdjęcia: World Bank Photo Collection

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *